Her zaman gülümseyen insanların çok derdi vardır. En azından ben öyleyim. Gülümsemekten kastım yapmacık gülüşler değil. Gayet içten ve güzel bir gülümseme.Gülümsemediğim anlarda yalnızaımdır ben. Eğer insanların yanında gülmüyorsam ortadaki sorun benim sorunum değil başkasını mutsuz eden bir sorundur. Kendimi en çaresiz hissettiğim anlardır sevdiklerimin mutsuz olduğu anlar.
Beni köşeye sıkıştıran şeylerin aslında kişilerle alakası yoktur. Yapamayacağım şeyler olduğu içinde değildir sızlanmam. Hemde elimden gelemdiği için değil kendim istemediğim için yapmıyorumdur. Yapmam çünkü bende herkes gibi prensiplerime sadık yaşamak isterim. Ama yinede benim prensiplerim kişiye, duruma ve zamana göre değişebiliyor. Fakat nedendir bilinmez sözünü ettiğim durumlarda şimdiye kadar hiç bir zaman ilkelerimi değiştiremedim. Ve değiştiremeyeceğim gibi görünüyor.
Neyse saçmalamama son verirken Yunus Emre'nin sözlerinden aklıma gelen bir sözüde paylaşmadan geçemeyeceğim.
Bu fenâda bir garibsin,Gülme gülme ağla gönül,
Derdin dahi çoktur senin,Gülme gülme ağla gönül.
